Verhalen van jonge vaders

Ben of word jij jong vader? Stuur jouw verhaal naar verhalen@tienermoeders.nl. Het kan leuk, interessant of gewoon handig zijn om te zien hoe een ander dat doet!

De verhalen blijven lange tijd op de site staan. Iedereen kan ze lezen, dus we vermelden geen contactgegevens. Wil je dit anoniem doen? Laat het even weten in je e-mail. Je krijgt van ons een ontvangstbevestiging zodra we je e-mail hebben ontvangen.

Jordi

30 augustus 2010 - Hallo, mijn naam is Jordi en ik ben 16 jaar oud. Mijn vriendin en ik leerden elkaar 4 jaar geleden kennen op onze vereniging (mijn vriendin is 18).

Een jaar geleden kregen we iets. Na twee maanden hebben we het voor het eerst gedaan. Omdat ze de pil slikte en het voor ons allebei de eerste was, besloten we de condooms dicht te laten. Mijn eerste keer geslachtsgemeenschap resulteerde dus in een onbedoelde, maar wel gewenste zwangerschap.

Drie maanden geleden is ze bevallen. Op 25-mei-2010 werd ons zoontje Finn Kenji geboren. Omdat mijn vriendin moeilijk lerend is, heeft zij besloten haar school niet af te ronden en in het weekend te werken in een supermarkt. Ik volg een opleiding en zo kunnen we ons kindje samen opvoeden!

Anoniem

14 augustus 2010 - Tweede plaats… Mijn vrijgezellen leven gaat niet over rozen. "Ach, wat heb je te klagen, zul je nu denken". Nou, ik maak het mezelf er niet gemakkelijk op. Eerst word ik tot over mijn oren verliefd op een Amerikaanse. Daarna moesten we elkaar gedag zeggen.

Toen ik de knop omgezet had en gewoon zo veel mogelijk van mijn vrijheid wilde genieten, kwam ik weer een bijzonder meisje tegen. Ik wist dat ze een vriendje had, maar er was veel aantrekkingskracht tussen ons. Ik heb zeker geen spijt van de mooie momenten met haar. We konden veel met elkaar delen.

In de tussentijd is er veel gebeurd. Toen ze me opbelde om het te vertellen, schrok ik niet heel erg. Eigenlijk voelde ik het al en tegenwoordig vertrouw ik steeds meer op m’n gevoel. Maar wat doe je als ze je vertelt dat je 50 procent kans heb vader te worden?!

En daar komt de reden dat ik nooit meer op de tweede plaats wil komen te staan:
Je kan niet mee naar de onderzoeken.
Je kan niet de emoties delen of je verantwoording nemen.
En ook telt mijn stem minder bij het besluit, het besluit dat het beter is het weg te laten halen.

Ik heb de keuze wel geheel aan haar gelaten. Voor haar zou het meer impact hebben op haar leven dan voor mij. Ik zou wel harder werken om het te onderhouden. Zo vaak mogelijk er bij zijn. Maar de tijd voor haar is er nog niet rijp voor. En de situatie is ook erg ingewikkeld.

Het lijkt mooi, spannend maar toch weet je dat het fout is. Dat je weet dat ze een ander heeft. Maar het voelt niet zuiver, zoals iemand van de week tegen mij zei. Ik heb niets fout gedaan, zou je zeggen. Maar zo voelt het niet.

Ik kan er nu niet voor haar zijn, dat is haar vriend wel. Het voelt net of ik haar in de steek laat.

Anoniem

8 augustus 2010 - Ik ben vandaag op zoek gegaan naar een site waar ik mijn verhaal kwijt kan en ik ben blij dat ik er een gevonden heb! Ik ben nu 18 jaar (over twee maanden ben ik 19) en ik start mijn studie aan de universiteit in een paar weken. Ongeveer twee jaar geleden heb ik mijn vriendin ontmoet op een forum. Tegen alle verwachtingen in begon er wat te groeien. Ze verbrak de relatie met haar ex voor mij en ging terug naar haar ouders (ze is vier jaar ouder dan ik) en sindsdien zijn we samen. Het enige probleem is dat we een langeafstandsrelatie hebben: zij woont namelijk in Engeland en ik in Nederland.

We hebben beiden een kinderwens. Onze relatie is erg stabiel (we kennen elkaar door en door, door al de gesprekken over MSN) en omdat mijn vriendin allergisch is voor de pil en ik nauwelijks iets voel met een condoom om, hebben we onbeschermde seks gehad onder het motto "If it happens, it happens". We hebben er natuurlijk wel over nagedacht en er lang over gepraat. Onze financiële situatie is niet erg gunstig (ze woont bij haar ouders en ik heb een kamer) en daarnaast: we leven duizend kilometer van elkaar. Mijn Engels daarentegen is goed genoeg om te studeren in Engeland en mijn vriendin is afgestudeerd met hoge cijfers en heeft veel werkervaring, zodat ze een redelijk betaalde baan kan vinden. Daarnaast hebben we beiden de wens om te trouwen en een gezinnetje te stichten en alles wat dat versneld is welkom. Dus geen bezwaar tegen een kindje, in tegendeel!

Maar... het was meteen raak!

Mijn vriendin heeft gisteren een zwangerschaptest gedaan en het blijkt dat ze 2 tot 3 weken zwanger is. Het kwam als een complete verassing voor ons beiden (ja, we hebben onbeschermde seks gehad en we wilden graag een kindje, maar dat het echt zou gebeuren voelt toch vreemd) en we verkeren nog in een soort shocktoestand. We overwegen absoluut geen abortus en we hebben er beiden vertrouwen in dat we in staat zijn een kind op te voeden, maar het voelt gewoon zo raar!

Er is nu wel heel veel stress. Ik moet dingen gaan regelen: een baan in Nederland vinden, daarna ontslag nemen, mijn studie stoppen, emigreren naar Engeland en daar een baan en een universiteit vinden (een universiteit die een jongen met een Havo diploma en een HBO propedeuse accepteert).  En ik heb minder dan acht maanden om dat allemaal te doen…

Ik heb er geen spijt van, maar ik ben erg nerveus over hoe mijn ouders hierop gaan reageren en wanneer en hoe ik ze het moet vertellen. Onze familie is erg hecht en mijn ouders zijn altijd erg tolerant en steunend geweest, maar ik weet dat ze niet bepaald staan te schreeuwen om grootouders te worden. Vooral als ze erachter komen dat het expres was. Ik ben bang dat ze me stom en onverantwoordelijk vinden (en misschien ben ik dat wel) en dat dit tot een breuk leidt. Ik voel me schuldig dat ik ze dit aandoe en tegelijkertijd ben ik zo gelukkig!

Het maakt me onzeker. Ik weet dat ik het moet vertellen en ik twijfel of ik moet liegen of niet. Het is nogal deprimerend om je geliefde kindje (nou ja, het is zo groot als een sesamzaadje nu) een ongelukje te noemen. Maar ik moet het sowieso vertellen, omdat ik alle hulp goed kan gebruiken... Maar wat als het nu een miskraam wordt? Is het veiliger om het pas te zeggen als mijn vriendin drie maanden zwanger is? Ugh.

Ik ben blij dat ik mijn twijfels ergens kwijt kan. Vooral op een site waar mensen in ongeveer hetzelfde bootje zitten als ik. Bedankt voor het lezen van dit verhaal en ik wil graag nog even toevoegen dat ik een immens respect heb voor jonge ouders of vrouwen die hebben gekozen voor een abortus.

Sven

17 maart 2010 - Hallo, ik ben Sven. Ik ben 17 jaar oud en word een tienervader. Ik heb lang gezocht naar een site waar ik mijn verhaal kwijt kon, maar ik heb het gevonden!

Ik heb mijn vriendin op me 15de leren kennen. Het was in het begin veel smsen en chatten met elkaar en later gingen we steeds meer afspreken. Uiteindelijk is het op een relatie uitgelopen. In de relatie hebben we het weleens over kinderen gehad hoe we het dan zouden doen en of we het nu wel zouden willen.

Maar nee, wij wilden absoluut niet op deze leeftijd een kind hebben. Ze zat ook altijd aan de pil dus er kon in principe niks gebeuren Ik was 16 jaar, kwam gewoon op mijn gemakje uit school fietsen. Het was ook zo'n dag dat ik dan altijd even langs mijn vriendin ga. Ik kwam binnen en ging rustig op de bank zitten.

Op een gegeven moment moes ik mee naar boven lopen, omdat ze me iets heel belangrijks moest laten zien en dan heb je altijd zo'n voorgevoel van "Oooh, er is iets." We stonden in haar kamer waar ze in een keer de test uit de verpakking haalde. Op dat moment stortte mijn wereld in. Ik kon wel janken. We hebben er lang over gepraat.

Thuis durfde ik niks tegen mijn ouders te zeggen, want als die het zouden weten konden ze mij wel vermoorden! Dus moest ik 1 tot 2 weken lang mijn mond houden! En je kan je wel voorstellen hoe moeilijk dat is.

Ze had een afspraak gemaakt met het ziekenhuis om extra zekerheid te hebben, want een test is ook niet altijd alles. Ik zat al met knikkende knieën op school totdat het echt tijd was om naar het ziekenhuis te gaan. Een vriend fietste met me mee voordat ik echt helemaal gek werd.

Eenmaal bij het ziekenhuis aangekomen zagen we ondertussen mijn vriendin en een vriendin van haar daar ook staan. Toen zijn we naar binnen gelopen. We konden bijna gelijk door naar de echokamer. Maar ik had nooit gedacht dat uitgerekend op dat moment ik mijn buren zou tegenkomen! Mijn ouders mochten van niks weten en mijn buren vragen dan natuurlijk aan mijn ouders waarom ik in het ziekenhuis was. En wat moest ik dan zeggen?

Eenmaal bij de echokamer hebben ze de echo gemaakt en het was waar: er zat een kindje in. Vanaf dat moment stortte mijn wereld in. Ik werd helemaal gek. Want toen moest ik het thuis nog vertellen. En dat heb ik geweten. Boos dat mijn ouders waren! En begrijpelijk, want op deze leeftijd heb je helemaal geen inkomen en ik zat nog midden in mijn opleiding.

Ik heb het toen uitgemaakt, omdat mijn ouders me constant zaten te pushenen daar had ik echt geen zin meer in. Maar een week later ging mijn geweten spelen. Wat nou als mijn vriendin met een andere vriend in het dorp loopt met mijn kind? Hoe dan? Met dat idee heb ik nog een dag gezeten en toen ben ik terug gegaan naar mijn vriendin, want hier kon ik niet mee leven.

Ze moet nog een maandje en dan komt onze kleine meid eraan! Spannend!

Groeten,
Sven

Danny

6 april 2009 - Hallo! Ik ben danny, 16 jaar oud en een trotse tienervader. Het is misschien een beetje raar, want ik lees alleen maar tienermoederverhalen hier. Nu twee jaar geleden leerde ik mijn vriendin kennen in de stad. We gingen een beetje praten en hadden meteen al een hele goeie band. Die dag dat ik haar leerde kennen, volgde ook onze eerste zoen en vanaf die dag hadden we ook al meteen wat met elkaar.

We waren zo close als we samen waren, dat we het na een half jaar voor het eerst met elkaar deden. Zij was aan de pil, dus er  kon niets gebeuren. Totdat ze twee maanden overtijd was. Eerste kerstdag zaten we in het ziekenhuis omdat mijn vriendin niet kon lopen en liggen van de buikpijn en dat ze hele tijd moest overgeven.

Wij kwamen dus in het ziekenhuis en ze gingen mijn vriendin onderzoeken. Er was niets aan de hand, zoals de dokter zei. Tweede kerstdag was ze bij mij thuis en ze lag in mijn bed en ging weer kapot van de buikpijn. We gingen weer naar het ziekenhuis, want ze kon alleen nog maar huillen en niets bleef er in. Het ziekenhuis had ons weer naar huis gestuurd. Het zou wel een beginnende griep zijn, zeden ze. Mijn vriendin dacht: oke, dan zou het wel goed zijn.

Tot in de maand januari. Ze kreeg weer last van haar buik, kreeg last van de borsten en haar broeken begonnen strakker te zitten. Ze vertelde dit haar moeder en die heeft een test gehaald. Ze hebben die test gedaan. Ik zat nog op school, dus ik werd gebeld in de pauze dat ze straks met me wilde praten. Zij heeft tegen mij gezegt dat ze zwanger was. Ik was dolgelukkig, maar ook heel bang! Want ik dacht echt van: ooh, wat is er nu op mijn pad gekomen. Ik was ook niet zo lieverdje.

De eerste drie maanden, toen ze heel erg misselijk was en er zo ziek van was en alleen maar lag te slapen en op de bank lag, kwam er van alles door mijn hoofd. Wilde ik dit nog wel of wilde ik dit nog niet? Dus ik ging heel bot tegen haar doen. Ik ging me van haar losmaken: we hadden in die tijd heel vaak ruzie. Toen zes maanden zwanger was en toen ze pas echt een beetje een buik kreeg en de kleine voelde bewegen, was ik echt zo gelukkig... Echt zo trots en was ik echt blij dat ik toch met haar verder ben gegaan. Ik wilde er echt helemaal honderd procent voor gaan met mijn vriendin. Alleen ik wist niet of ik het kon?   

Op 31 augustus 2008 werd onze dochter Selina Otten geboren. Ik was echt heel gelukkig en was blij dat ik er echt voor was gegaan.  Toen mijn vriendin nog heel veel rust moest nemen, nam ik de zorgen van Selina op me. Het ging me gemakkelijker af dan dat ik had verwacht. Alleen ik kan mijn gezin niet hele weken zien, want toen mijn vriendin zes maanden zwanger was, ben ik door Jeugdzorg uit huis geplaatst. Maar misschien ben ik in mei 2009 weer terug en kan ik weer voor hen zorgen.

Groetjes van een hele trotse tienervader

En ik weet zeker dat heel veel tienervaders dit ook kunnen, ondanks dat ze misschien denken dat ze jong zijn. Een kleintje is het leukste wat er bestaat!
Mijn vriendin en ik willen als Selina twee jaar is nog een kindje er bij. En dan hopen dat het een jongentje is, dan is het hele gezin compleet!

Thomas

15 januari 2009 - Hallo allemaal. Hier een verhaal van een papa, ik ben Thomas, ben vader van drie kinderen. Ik ben inmiddels 23 jaar. Ik ben trouwens de man van Lois, die hier eerder een verhaal heeft geschreven.

Ik leerde mijn vrouw Lois kennen toen ik 17 was, zij was 13. Mijn ouders gingen verhuizen en we gingen wonen in Breda naast de ouders van Lois. Overdag was ik veel op straat te vinden, beetje ouwehoeren. Lois en haar zusje Lindsy deden vaak mee, ze konden goed sporten.

Dat vond ik erg interessant, ze leken veel op elkaar en ik vond ze ook allebei erg leuk. We leerden elkaar beter kennen en toen kwam er een relatie uit. Ik vertelde het tegen mijn vrienden: een vriendin van 13, nee thomas dat moet niet. Daar heb je niks aan. Ik nam haar een keer mee om haar voor te stellen. Toen kregen ze pas door hoe een mooi meisje ik wel niet had en ze was geen kindje meer. Ze was zelfs al heel volwassen op jonge leeftijd. Haar zusje kreeg iets met een van mijn vrienden.

Zo leerden we elkaar kennen en ook onze ouders leerden elkaar goed kennen. Dat was wel makkelijk, want als we wat wilden doen, kon het vrijwel altijd.

Toen Lois 16 was en ik 20, hadden wij besloten om te gaan samenwonen. We waren jong, maar Lois had haar Havo afgerond en ik mijn HBO studie. Ik werkte fulltime als accountant en zij ging ook een HBO opleiding volgen, bij de politie. We hadden allebei een grote kinderwens en toen was Lois zwanger. Dolblij waren we (hier lees je veel verhalen van per ongeluk zwanger, maar voor ons was het een bewuste keuze). Op 5 januari 2007 was ze uitgerekend. We durfden het eigenlijk tegen niemand te zeggen, ook omdat ze jong was, dus we hadden een brief geschreven. Hierin hebben we het tegen onze ouders verteld. Eerst schrokken ze, maar ze waren trots. Ze hadden ook wel een beetje een voorgevoel, omdat we ook gingen samenwonen.

Eenmaal bij de verloskundige voor een echo, bleek het een tweeling te zijn. Ik dacht: waar zijn we aan begonnen, dit wordt wel zwaar, we zijn jong en dan ook nog direct twee kids. Maar na een tijdje dacht ik wel: dat lijkt me super. Dan heb je eigenlijk al snel een compleet gezin. De zwangerschap verliep goed en we wisten in week twintig dat het een meisje en jongen waren. Dat vonden wij erg leuk, namen bedenken en de rest!

Toen Lois ruim zes maandjes zwanger was, had ze al een enorme buik. We zijn toen vertrokken naar Portugal, haar land van herkomst. Ze wilde graag dat ze daar ter wereld werden gebracht. Ik vond het helemaal prima. Als ze maar goed op de wereld kwamen.

Ze werden geboren, heel klein, 5 weekjes te vroeg. Op 25 november 2006. De bevalling vond ik erg spannend. Ik was degene met de meeste stress, gaat het wel goed, bla bla. Het is helemaal goed gekomen en twee wondertje werden geboren, Myrthe en Mike.

Toen moest ik het laten zien: kon ik papa zijn of kon ik dat helemaal niet. Ik vond het een ramp. Die eerste luiers en alle andere eerste dingen. Nog steeds heb ik er een hekel aan, maar als je ziet wat je er voor terug krijgt, begin je zo aan een nieuwe kleine. Ook al is het heel zwaar.

We zijn anderhalve maand in Portugal gebleven en toen naar Nederland terug gegaan. Het was een zware tijd, die eerste maanden. Veel slapeloze nachten. Maar daar wen je aan, de ene gaat die nacht, de ander die nacht. Zo hadden wij dat bedacht. Nu zijn het hele rustige kinderen, waar je weinig werk mee hebt. Ze spelen samen, ze lachen, ze praten, ze fietsen, leren alles van elkaar. Echt heel leuk een tweeling.

We wilden graag nog een kindje, maar we kregen het maar niet voor elkaar. Lois raakte niet zwanger en we zijn naar de dokter gegaan. Na allerlei onderzoeken bleek het niet helemaal goed te zitten met de eierstokken van Lois. Dit zou ze al hebben gehad vanaf haar geboorte, dus zwanger raken moest ooit toch nog lukken.

En ja hoor, twee maanden later was Lois overtijd. We waren zo blij: een nieuw wonder. We hadden op dat moment een hele moeilijke tijd, omdat aar zus overleed en we haar dochter in huis namen. Het huis was te klein voor nog een kindje, dus zijn wij verhuist naar Zwolle. We woonden eerder in Breda. We hebben nu een mooi groot huis waar iedereen lekker de ruimte heeft.

Lois heeft de zwangerschap weer goed doorstaan en is vorige week donderdag bevallen van een dochter, Xyn. Een klein meisje, 8 weekjes te vroeg. Het gaat hartstikke goed met Lois en Xyn.

Ik ben nu zelf nog twee weken vrij om haar te helpen. En ben doltrots op mijn kleine en heel gelukkig met mijn vrouw. En natuurlijk met mijn andere kinderen. Ik ben een dolgelukkige jonge papa van 23. En wil jullie vertellen dat het niet allemaal moeilijk hoeft te zijn, als je maar gelukkig bent. Heb vertrouwen in jezelf en het komt goed.

Meer jonge vaders: stuur een berichtje en je hoort van mij. Ik kan jullie wel advies geven. Aanstaande papa’s: denk er goed over na voordat je de beslissing neemt om er niet meer bij te blijven, want het is zo mooi. Je hebt haar er zelf toe geholpen en wees er dan ook voor haar en de toekomstige kleine.

Groetjes,

Thomas  - Man van Loiis & Lois
Papa van Myrthe, Mike, (Kaya) & Xyn

Onze Kleine

25 november 2008 – Hallo. Ik las alle verhalen en zag dat er bijna alleen verhalen op staan van tienermoeders. Ikzelf ben nu net 21 jaar en mijn vriendin is 17...  Zij heeft momenteel last van de eerste tekenen van een zwangerschap. We hebben er met z’n tweeën uitgebreid over gepraat, maar er is nog niets zeker...

Ik heb een goede betaalde baan, maar zij zit nog op school. We hebben het er nog met niemand over gehad, maar we weten allebei niet zo goed hoe we hiermee overweg moeten gaan.

Het laatste wat ik wil, is als "eventueel aanstaande" vader weglopen voor de problemen... Zij heeft soms zoiets van: je gaat maar, het is mijn probleem, dus ik los het zelf wel op... Ik wil dat juist niet; ik wil er juist voor haar zijn!

We gaan begin volgende week een test doen. Ik weet niet zo goed wat ik met mijn gevoelens moet. Ik zal er voor haar zijn en ook voor de kleine, mocht ze zwanger zijn...

Groeten,
Onze Kleine

T-J

28 september 2008 - Hallo, ik ben een jongen van 19 jaar en ik lees veel van de verhalen hier. Veel van jonge moeders, maar ook van jonge vaders. Mijn verhaal is iets anders dan normaal.

Ik werk bij een bloemen en plantenkwekerij, met heel veel leuke collega's. Mijn vriendin werkt daar ook. In het begin sprak ik haar niet zoveel, ik was verlegen, maar in de loop van de tijd (ongeveer na een half jaar) begonnen we steeds meer met elkaar te praten. Ik voelde me ook steeds meer naar haar toegetrokken worden. Ik wist ze dat ze een vriend had waar ze al een lange tijd een relatie mee had, dus durfde niks te beginnen.

Tot ik op een moment haar meevroeg naar een groot muziekfeest ( Try Before You Die in de Time-Out in Gemert). Gelukkig zei ze ja en ik was in de zevende hemel. Die avond hebben we het vreselijk naar onze zin gehad. We besloten dat we dat nog maar eens over moesten doen. Ik weet het niet meer precies (het is al best lang geleden), maar een paar weken later zouden we weer gaan.

In die tijd was het uitgegaan tussen haar en haar vriend, niet leuk natuurlijk. Ze wilde daarom maar weer eens helemaal los gaan en wat drinken. Wij groeiden ook steeds verder naar elkaar toe. Veel leuke gesprekken, vaak samen lachen, gewoon super.

Ik vertelde haar dat ik haar steeds leuker begon te vinden en ze vertelde mij eigenlijk precies hetzelfde. Een ding wist ik niet en dat is dat ze zwanger was van haar ex. Ze wist het ook maar net. Toch heeft ze me de waarheid verteld en mijn reactie was een grote schrik. Ik dacht bij mezelf:'' shit dat heb ik weer". Ik wist even niet meer hoe ik het had. Moest ik hier nou meer doorgaan, ik hou wel van haar. Of moet ik er een eind achter zetten.

Ik wilde het toch proberen.

De avond was aangebroken en we gingen uit, Allebei met een dubbel gevoel. Is dit nou wel goed? Moet ik dit nou wel doen? Wie zal het zeggen. Die avond was onze allereerste kus.
Ik kon dit niet verbergen voor mijn ouders, die wisten natuurlijk dat ik een leuk meisje had ontmoet en daar mee omging. Ze schrokken heel erg toen ze dit hoorde en wilden dat ik er een eind aan maakte.

Voor mij een super zware taak. Hoe kan ik nou tegen een meisje waar je zoveel van houd, zeggen dat het niet meer kan. Dat gaat dus niet. Ik moest er een eind aan maken, maar kon het echt niet. Door flink geroddel op het werk waren mijn ouders er toch achter gekomen dat we nog steeds als verliefd koppeltje door het leven gingen. Ik werd meteen voor het blok gezet. Ik kon kiezen: of voor het meisje uit m’n dromen blijven werken op de kwekerij, samen een huisje kopen en net rond komen van dat inkomen. Of haar laten liggen, mijn studie afmaken (HBO ICT) en daarna kijken hoe het gaat. Zeg nou zelf: wie kan hier nou uit kiezen? Je wilt je meisje natuurlijk houden, maar ook een goede studie, waarna je een goede baan kan krijgen en haar met het kleintje kan onderhouden.Ik koos maar voor de studie en daarna kijken hoe het gaat. Ik heb het met heel veel pijn in mijn hart tegen haar gezegd. Allebei waren we kapot, het deed pijn, echt niet leuk.

We durfden elkaar niet aan te kijken op het werk. Niet aan te spreken.
Diezelfde week zouden we naar Bobbejaanland gaan met collega's. Ik vroeg haar of ze nog mee wilde, maar dat wist ze niet. Ze was bang dat ze de sfeer verpeste. Ik probeerde haar over te halen. Dit lukte gelukkig. Met een heel raar gevoel zaten we in de auto naar Bobbejaanland. Wij twee in mijn auto, de anderen in een andere auto. Er werd bij ons niet veel gezegd, een hele rare stemming, een beetje onwennig.

Mijn vriendin had al een hele tijd last van misselijkheid. Ook die morgen. We zaten al een tijdje in de auto op weg naar het attractie park en opeens moest ik stoppen. Ze was misselijk, had kotsneigingen. Na wat frisse lucht ging het weer. Deze 'pauze' zorgde er wel voor dat het gesprek weer op gang kwam. Al gauw was de normale gezellige stemming terug.
Zo zijn we nog met een paar andere collega's naar Bobbejaanland geweest. Heel gezellig. In het park was er geen houden meer aan. We hielden elkaar vast alsof we al jaren hadden. We knuffelden elkaar zoals elk stelletje doet. Zo verliep de dag. Eenmaal thuis beseften we dat we echt bij elkaar hoorden.

Zo zijn er een paar weken voorbij gegaan. Stiekem een niet officiële relatie (ik had haar nog niet officieel gevraagd ). We hadden het zo naar onze zin gehad in Bobbejaanland dat we weer eens weg wilden gaan. Het werd Warner Brothers in Duitsland. Weer zo gezellig, maar dit keer was het ook heel spannend. Ik heb haar verkering gevraagd. Dit moest opnieuw stiekem gebeuren, want mijn ouders, tja die waren het er nog steeds niet mee eens. Sinds die tijd hebben we met elkaar. Nu om precies te zijn 4 maanden.

Op een gegeven moment kwamen mijn ouders er weer achter dat we met elkaar omgingen als stelletje, wat natuurlijk ook waar is. Ze hebben me weer op de feiten gedrukt. Een zeer zwaar emotioneel gebeuren.

Ik kreeg weer dezelfde keus. Maar nu heb ik het hun duidelijk gemaakt dat ik met haar verder wil en met de studie. Ze waren er zo van onder de indruk dat we tot een soort van compromis zijn gekomen. Ik moet wachten tot de kleine er is en daarna moeten we langzaam aan opbouwen. Ik mag een paar keer naar haar toe. Ondertussen is mijn vriendin nu zeven maanden zwanger.

Het gaat nu super goed tussen ons. Mijn ouders zijn ook aan het idee gewend. Ook al is het kleintje niet van mij, iets in me, een gevoel, een klein stemmetje, zegt dat ik voor de twee kan zorgen. Dat ik het goed ga krijgen met ze. Elke keer als ik bij haar ben, wil ik haar buikje voelen. De kleine is een actievelingetje. Het is zo mooi om dat te voelen
Nu is het met smart wachten op de kleine. Ik heb er echt heel veel zin in. Voorheen had ik een Tigra, maar deze auto is niet zo geschikt voor een 'gezinsuitbreiding'. Daarom heb ik de auto ingeruild voor een grote auto, waar we met z'n allen in kunnen zitten.

De echte vader laat niet veel van zich horen. Hij wil niets meer met het kindje te maken hebben. Hij weet ook niet dat wij met elkaar hebben. Maar dat komt allemaal nog wel een keertje goed. Tot die tijd afwachten.
Ik weet dat dit niet echt de normale gang van zaken is, daarom vertel ik dit verhaal. Echte liefde maakt blind zeggen ze, maar dat doet het niet. Ik weet waar ik mee bezig ben en wat me te wachten staat.

Niet iedereen maakt zoiets mee, daarom is het ook goed dat dit verteld word. Er zullen vast wel meer jonge stelletjes zijn die zoiets meemaken. Maar ik weet zeker dat jullie dit wel snappen.

Ik heb echt veel zin in de komst van de kleine en kijk er dan ook echt naar uit.

Fabian

18 juli 2008 - Ik zie hier vrijwel alleen maar meiden die hun verhaal vertellen, inclusief mijn eigen vriendin, maar ik wil ook graag mijn kant van het verhaal kwijt. Ik ben Fabian, nu 17 jaar oud. Mijn vriendin is zwanger en het kind wordt half december verwacht. Dan ben ik inmiddels 18.

Vaak worden jonge vaders raar aangekeken en de schuld wordt vaak op hun geschoven. Ik wil niet wegnemen dat ik geen ‘schuld’ heb aan dit alles, want je gaat samen naar bed en als zij dan zwanger wordt, moet je samen de verantwoordelijkheid dragen, is mijn mening.

Ik heb het erg zwaar gehad. Ik kon niet beslissen of ik vader voor het kind wil zijn of niet en dat kwam vooral doordat ik twijfelde of ik dat aan kon. Totdat bovenstaande mening opeens tot me door drong. Ik besef nu goed dat ik mijn vriendin moet helpen en steunen en dat ook ik nodig ben om dit kind een gelukkig leven te geven.

Jonge aanstaande vaders die nog twijfelen: hopelijk maken jullie ook de beslissing die ik heb gemaakt, want in mijn ogen is deze beslissing de beste.

Maak je geen zorgen om studie, werk, school, geld. Als jij zelf niet moeilijk erover doet, komt alles vanzelf op zijn pootjes terecht.

Jim

4 mei 2008 - Hallo! Ik ben Jim, 16 jaar oud en (bijna) een trotse tienervader. Het is misschien een beetje ongewoon (ik lees alleen verhalen van meiden hier), maar ik wou toch even mijn verhaal vertellen.

Drie jaar geleden leerde ik mijn vriendin kennen op een schoolfeest. Ik zat in de tweede van het Havo en zij in de eerste. Het was liefde op het eerste gezicht. Ook meteen diezelfde avond hebben we gezoent en het was meteen aan. Vanaf die dag waren we bijna onafscheidelijk. Twee jaar geleden hebben wij voor het eerst seks met elkaar gehad. Zij slikte de pil en ik had een condoom. Na twee maanden hebben we besloten om geen condoom meer te gebruiken (zij was de eerste voor mij en ik voor haar). Ze slikte natuurlijk nog de pil.
 
Na ongeveer een 2 maanden was mijn vriendin al een maand over tijd en ze dacht dat het niet goed zat. Ik zei tegen haar dat we het beste een test konden kopen om te kijken of ze zwanger was. De test was positief. Toch zijn we samen nog langs de huisarts gegaan, want mijn vriendin slikte de pil, dus wij snapten er niks van. De huisarts heeft een test gedaan en die was ook positief. Laura (mijn vriendin) zei tegen de huisarts dat ze de pil slikte en dat ze hem nooit vergeten was. De huisarts zei toen dat de pil niet het veiligste is. Ook zei hij tegen ons dat we goed moesten praten en nadenken of dat we het kindje wel wouden houden. Ik wist bij mezelf dat ik het het liefst wel wilde houden, maar dat Laura het moest dragen, dus dat zij eigenlijk moest kiezen.
 
Thuis hebben we gepraat. Eerst hebben we het tegen mijn ouders en de ouders van Laura verteld. Allebei zeiden ze dat ze het erg voor ons vonden, maar dat ze ons bij alles wat we deden zouden steunen. Ze zeiden ook dat hun het niet voor ons wilden beslissen (ze wilden ons wel helpen), maar ze zeiden dat we er eerst samen over moesten praten. Dat hebben we gedaan, ik weet nog dat Laura zei: 'Ik wil het kind heel graag houden, maar als jij het niet wilt...' Ik heb haar niet uit laten praten en zei meteen: 'lieverd, natuurlijk wil ik het kindje wel! Het is nu al ons wondertje en zonder mij was het niet gebeurd. Dus nu ga ik met jou dit kindje opvoeden.' Toen begon Laura te huilen (ik weet nog steeds niet of het door geluk kwam of door alle spanning).

Allebei zaten we nog op school. Ik inmiddels in de examenklas en zij in de vierde. Ze heeft dat jaar niet afgemaakt. Ze zei dat als het kindje ouder was en het schooljaar weer begon, dat ze dan de vierde wel weer over zou doen. Na lang overleg met het schoolbestuur en haar ouders is dat ook gebeurd. Ik ga nog wel door en als ik mijn examen heb gehaald. Dan wacht ik met studeren en ga ik zoveel mogelijk voor ons wondertje proberen te zorgen, zodat Laura weer naar school kan.

Op 2 november 2007 was het dan zover! Laura ging bevallen. Het was om 10 uur ‘s ochtends toen ik uit de klas werd gehaald. Iedereen wist inmiddels dat ik vader zou worden. Ik was door het dolle heen! Ik ging zelfs zo snel naar Laura toe dat ik helemaal mijn tas vergeten was. Mijn ouders hebben me naar Laura gebracht. Het was een zware bevalling. Ook al was ons kindje niet groot en zwaar. Na 16 uur is ons wondertje geboren. HET WAS EEN JONGETJE! Laura en ik wilden niet weten wat het zou worden. We hadden dus twee namen verzonnen: Senna voor een meisje en Sam voor een jongen. Alleen er was iets mis, dachten de doktoren. Sam huilde niet, ze hadden Sam van top tot teen gecontroleerd maar onze jongen was kerngezond!

Laura en ik waren zo gelukkig! Maar we wisten wel dat we niet bij een van onze ouders wilden wonen, maar gewoon als een jong gezinnetje (we woonden namelijk bij de ouders van Laura). Maar niemand van ons werkte. Toen hebben mijn ouders en de ouders van Laura met elkaar gepraat en besloten dat hun een klein huisje voor ons zouden huren en dat als we zelf voor onze inkomsten konden zorgen dat wij het dan gewoon gingen betalen. Laura en ik waren toen nog gelukkiger, omdat we eindelijk dan ook echt een gezinnetje konden gaan vormen.
Nu is Sam alweer 5 maanden en 2 dagen oud, wat groeit hij snel! Laura en ik willen heel graag nog een kindje erbij om het helemaal compleet te maken. Alleen pas als Sam 2 of 3 jaar oud is.

Groetjes van Sam, Laura en Jim.

ps: Ik hoop dat veel tienermoeders/vaders ook zo gelukkig zijn met hun kleine wondertje! En heel veel meiden zien er heel erg tegenop om te bevallen, maar als jullie kindje er eenmaal is, zou je het nog 100 keer overnieuw willen doen voor dat kleine hummeltje.